Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Jak wiesz człowiek od prawieków zamieszkiwał błękitną planetę. Przebywał z innymi ludźmi, doświadczał codzienności, rozmnażał się, walczył o przeżycie odciskając swe ślady w kartach historii, które były spisywane i przekazywane następnym pokoleniom. Wraz z upływem czasu człowiek zaczął się rozwijać dzięki czemu powstały nowe dziedziny i technologie, które na przestrzeni wieków ewoluowały wraz ze swym stwórcą, aż do teraz. XXI wieku. Człowiek to istota ograniczona która żyje w nieświadomości konstytuując z człowieczeństwem, przyrodą czy technologią, by stworzyć nowy lepszy świat. Niektórzy z nich nie wierzą w istnienie innej cywilizacji często strojąc sobie z tego żarty. Inni zaś spędzają połowę życia studiując kolejne mapy sklepienia niebieskiego by nakreślić prawdopodobne miejsce zamieszkania nowej cywilizacji. Takie właśnie bezsensowne, ułomne próby nie wniosą niczego nowego, lecz jedynie zmarnują czas. A prawda leży bliżej niżby się mogło zdawać. Niebagatelna część społeczeństwa nie wierzy w przesądy, Bogów czy bóstwa. Rzeczy czy zjawiska, których nie da wytłumaczyć się za pomocą doświadczeń nie istnieją. Ta empiryczna postawa człowieka mami jego rozum nie dając spojrzeć na rzeczy z całkiem innej perspektywy: Ludowości. Przesłanki, wątki fantastyczne przekazywane z ust do ust: zjawy, siły nieczyste, demony. Nikt w dzisiejszych czasach nie posądził by ich o spowodowanie klęsk żywiołowych czy innych katastrof. Ale jeszcze 100 lat temu to właśnie je za całe zło świata obarczano. Ów istoty nie były tworami niebieskiej planety. Zostały one zwabione przez ludzką nienawiść. Demony te wykorzystały namiastkę swojej mocy by stworzyć wrota z naszego do twojego wymiaru. Gdy udało się im to sprowadzały na nic nieświadomych ludzi, którzy nie mogli ich zobaczyć, wszelakie plagi by sycić się ich rozpaczą, cierpieniem, gniewem. Nie wiemy czemu tak nagle wróciły do swojego świata, jednak zostawiły po sobie wrota, które stoją otworem dla każdego, który zna klucz. Klucz do którego każdy z nas musi dojść sam. Przez dziesiątki lat nikt w naszym świecie nie wiedział o istnieniu wrót, czy innym wymiarze, by stopniowo powracała jako, nie wiadomo jak gdzie ani przez kogo, zasłyszaną legendę. Wymiarem z którego pochodzimy jest świat shinobi. Jak Ziemia tak i ten świat zawiera swoją historię i ludzi, którzy ją tworzyli. Posiada podział na kraje oraz ich przywódców. Pod tym względem oba wymiary są takie same. Jednak są też i różnice. Jak wiesz ważną rolę w obu tych światach pełnią siły militarne. W twoi jest to wojsko u nas dobrze wyszkoleni ninja. Posiadamy wrogów jak i sprzymierzeńców. Mamy władców, którym jesteśmy oddani, chronimy ojczyzny nawet za cenę własnego życia. Tak …. w życie każdego shinobi wpisana jest śmierć, czająca się na każdym kroku. Zawsze byłem zafascynowany legendami i próbowałem dowieść ich autentyczności, co zawsze kończyło się fiaskiem. Ale wraz z Isamu udało nam się potwierdzić jej autentyczność oraz odkryć klucz dzięki czemu przenieśliśmy się do tego świata. Mieszkamy tu już od siedmiu lat. I jest on na swój sposób odmienny, ale nie na tyle byśmy nie mogli zapoznać się z jego aspektami. Ale naszym największym błogosławieństwem okazała się tutejsza medycyna.
Musisz wiedzieć, że w pierwszych miesiącach naszego życia w tym wymiarze robiliśmy wszystko co w naszych mocach było możliwe aby utrzymać projekt „przy życiu”. Ale wszystko wskazywało na to, że ten cel będzie nieosiągalny. W akcie desperacji zacząłem szukać czegoś co mogłoby przepędzić ciążące nad nami fatum. I tym sposobem natrafiłem na Instytut Bioinżynierii Genetycznej. Podczas jego zwiedzania ogarniało mnie coraz większe zdumienie. Posiadało ono wysoko rozwiniętą technologię, która przewyższała nawet naszą własną. Dzięki niej byliśmy w stanie uratować nasz projekt, a nawet go udoskonalić. Wystarczyło już tylko znaleźć odpowiednią osobę, która by posiadłaby projekt i zdołała go opanować. Jednak tym razem szczęście nas opuściło. Osoba wybrana musiała spełnić specyficzne warunki, które dzieliły się na części: posiadać siłę fizyczną jak i psychiczną oraz spełnić 3 próby. Była ona bardzo istotna, bo na nic zdawała się siła mięśni i wytrzymałość psychiczna jeżeli nie umiało się ich zastosować w owych zadaniach. I tym sposobem, żaden z kandydatów nie był wstanie spełnić drugiej części. Zmęczeni ciągłymi porażkami postanowiliśmy na jakiś czas zaniechać poszukiwań i zająć się zgłębianiem wiedzy, której jeszcze nie posiedliśmy o tym świecie…..
- Ale co działo się z osobami, które nie zdołały przejść prób?
- Niektórzy postradali zmysły i resztę swojego życia spędzą na oddziale psychiatrycznym, zaś inni … - w głosie pana Masaru dało się wahanie
- A inni? - nie dawałam za wygraną
- A z innych zostawała mokra plama, a tym którym udało się przeżyć zostawali do końca życia inwalidami – powiedział bezbarwnym głosem pan Hyuuga
Poczułam jak oblewa mnie zimny pot gdy uświadomiłam sobie, że mogłam skończyć tak samo jak ci nieszczęśnicy.
- Dziękuję za tak „delikatne” ujęcie Isamu – warknął pan Masaru – wracając do opowieści. Nadszedł taki czas gdy musieliśmy znaleźć na gwałt kantata, gdyż projekt osiągnął swój limit. I wtedy pojawiłaś się ty. Oczywiście tak jak inni tak i ty zostałaś poddana testom. O ile pierwszej części nie zdałaś, o tyle ku naszemu zdumieniu przeszłaś drugą.
Chcieliśmy na spokojnie z tobą porozmawiać i wszystko ci wyjaśnić, ale nic nie poszło zgodnie z planem. O czym sama doskonale wiesz. Wahałaś się przed podjęciem właściwej decyzji, gdyż brałaś nas za kogoś kim nie byliśmy. Ale jednak udało nam się dojść do porozumienia i od ponad 60 godzin nosisz w sobie „projekt”, którym są ….
- Oczy – dokończyłam dotykając jednocześnie opatrunku
- Dokładnie. Teraz już wiesz dlaczego musiałaś przez to wszystko przejść….
- Och przestań Masaru! Od twego „ojcowskiego” tonu robi mi się niedobrze. Nie jesteśmy tu po to aby bawić się w niańki. A teraz ustalmy sobie coś. To co Masaru chciał powiedzieć jest to, że jesteś swoistym naczyniem dla tych oczu. Jesteś jak maszyna napędowa, którą trzeba uruchomić, by pokazała swą prawdziwą siłę.
To zabolało. Więc chodziło im od samego początku jedynie o ciało, które uchroni ich cenny projekt. Nie obchodziło ich osobowość ani uczucie tego człowieka. Nie, nie mogę się rozpłakać. Nie tu, nie teraz. Muszę być silna.
- Ale jaka jest w tym moja rola oprócz bycia, jak to pan Hyuuga się wyraził, pojemnikiem dla tych oczu?
- Nie życzę sobie tego typu odzywek. Czy się zrozumieliśmy? – jego irytacja była prawie że namacalna , tak że w jednej chwili cała odwaga mnie opuściła i potulnie pokiwałam głową - Przez następne pół roku przejdziesz przyspieszone szkolenie ninja. Wzmocnisz swe psychiczne jak i fizyczne aspekty swojego ciała. Poznasz 100 najważniejszych zasad shinobi. Będziesz się szkolić w sztuce nin, tai i genjutsu. Sprawimy byś, gdy wymaga tego sytuacja stała się bezwzględna oraz gotowa nawet zabić.
- Nie zgadzam się! Ja nie pozwolę zrobić z siebie mordercę. Ja…
- CISZA! – teraz to on nie był już zirytowany, ale wściekły – nie obchodzi mnie twoje zdanie. Odkąd przystałaś na to wiedziałaś doskonale, że pociągnie to za sobą jakieś konsekwencje, na które będziesz musiała przystać czy ci się to podoba czy też nie. Od tej pory żądam całkowitego posłuszeństwa. Każda złamana zasada czy też niewypełnienie polecenia będzie surowo karane.
Coś ci powiem. Dodajesz sobie otuchy, że radzisz sobie ze wszystkimi problemami, doskonale radzisz sobie bez przyjaciół, udajesz klasowego klauna, wdajesz się w bójki by udowodnić swoją rację. Myśli, lub może chcesz myśleć, że właśnie tym tak naprawdę jesteś. Ale tak nie jest. Stwarzasz te wszystkie pozory przed innymi, a w szczególności przed samą sobą. Nie chcesz bowiem widzieć tego kim naprawdę jesteś: słabą osobą, duszącą w sobie te wszystkie emocje nad którymi nie jesteś w stanie zapanować. Nie chcesz innych obarczać swoimi problemami, podczas gdy pod maską obłudy i kłamstw czekasz by ktoś uwolnił cię od tego ciężaru.
- Nie! To nie prawda! Przestań opowiadać kłamstwa!! – zupełnie nie mogłam zapanować nad emocjami, a pod opatrunkiem czułam wilgoć. Chodź to co on mówił było prawdą. Wiedziałam już, ze tą bitwę przegrałam. I musze ponieść konsekwencje moich wyborów – dobrze przyjmuje wasze wszystkie warunki.
I tym jednym zdaniem przypieczętowałam swój los.
Przepraszam wszystkich, że rozdział pojawił się tak późno. Nie miałam po prostu czasu i nie wiem czy w maju pojawi się kolejny rozdział.
Prolog
Rozdział 1
Rodział 2 "(...) to nie jest mój pokój!"
Rodział 3 "ŁMS"
Rodział 4 "gdyby wzrok mógł uśmiercać, już byłabym martwa"
Rozdział 5 "Może pan wymyśli bardziej sensowny plan?"
Rozdział 6 "Uśmiech to moa jaska, a samotność jest moją towarzyszka
podróży"
Rozdział 7 "Zapraszam pana na mały poczęstunek"
Rozdział 8 „Dziecko drogie ty swoim zachowaniem prędko wpędzisz mnie do
grobu”
Rozdział 9 „Zaczął krztusić się kawą, która szła mu
teraz nosem”
Rozdział 10 „Tylko nie myśl, że przez taką gadkę
nie dostaniesz szlabanu"
Rozdział 11 "Nei das kann doch nicht wahr sein!
Das ist nur ein böse traum !!"
Rozdział 12 „najgorsza w życiu jest
bezsilność. Choćbyśmy bardzo chcieli, nic nie możemy zrobić”
Rozdział 13 „Jeśli przejdzie drugą próbę….”
Rozdział 14 " Nadzieja matką głupich, czyli takich jak ja"
BONUS
Rozdział
15 " walka o przeżycie"
Rozdział 16 "Czy tak wygląda śmierć?"
Rozdział 17
Rozdział 18 „Coś takiego czułem tylko raz w życiu.”
Rozdział 19 Próba ziemi: Genjutsu
Rozdział 20 Chat
Rozdział 21 Przylot do Poznania
Rozdział 22 ”(…) ożywiona sygnalizacja”
Rozdział 23 W pizzerii
Rodział 24 Czy tak wygląda przyszłość
Rodział 25 Grafiti
Rodział 26 Bitwa wodna i jej następstwa
Rozdział 27 Kolejne wpadki i lekcja polskiego
Rozdział 28 Wypadek i ponowne spotkanie z prześladowcami
Rozdział 29 Pytania które pozostają bez odpowiedzi
